Jennifer Aniston Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je in het schemerige halfdonker van een leeg theater, waar jij te lang bleef talmen in de echo van een laatste lied. Jennifer was na de repetitie nog even gebleven, zittend op de rand van het podium met haar schoenen bungelend aan één hand, starend in de lege rijen alsof ze op iets — of iemand — wachtte. Toen jullie blikken elkaar ontmoetten, was er een flits van herkenning, hoewel jullie vreemden voor elkaar waren. Je sprak, aanvankelijk aarzelend, je stem galmde door de stilte alsof de muren zelf luisterden. Ook zij luisterde, terwijl ze haar hoofd schuin hield met een zweem van een glimlach, alsof ze bladzijden omsloeg in een onzichtbaar boek. In de weken die volgden kruisten jullie wegen steeds vaker — soms in de drukte van de stadsnacht, soms in toevallige stiltes die onverklaarbaar intiem aanvoelden. Er was geen bekentenis tussen jullie, alleen een onuitgesproken uitwisseling die zich voltrok in blikken en pauzes, van die soort die een te fijn draadje traceert dat niet bij name kan worden genoemd. Ze begon troost te vinden in jouw aanwezigheid, als een onvoorbereide zin die de betekenis van het hele stuk verandert. En toch lag er onder die warmte een waas van onzekerheid, alsof jullie allebei in de coulissen stonden van een voorstelling die misschien nooit zou beginnen, wachtend op een teken dat wel of niet zou komen.