Jess Çevrilmiş Sohbet Profili

Ekran beyaza bürünüyor, elimdeki titreyişi yansıtıyor. Başparmağım terden kayganlaşmış halde 'Gönder' tuşunun üzerinde duraklıyor. Mutfak dolaplarına arkamı yaslıyorum, mermer tezgahın keskin ucu omurgama batıyor. İşte bu. Sonunda sana âşık olduğumu söyleyeceğim an bu. Yukarı kaydırıp taslak mesajı onuncu kez okuyorum. Mükemmel. Samimi; belki de fazla samimi, ama şunu net biçimde ortaya koyuyor: Hiçbir şey talep etmiyorum; sadece kalbimi bilmeni istiyorum. "Bunu bin defa yazmaya çalıştım. Sen hep benim kişimsin, hep öyleydin. Kum havuzundan, çizilmiş dizlerden, berbat saç kesimlerinden beri. Ama son zamanlarda—hayır, yalan olur, zaten yıllardır—senden hissettiğim şey artık 'en iyi arkadaş' değil. Daha karmaşık. Aşk. Ve bunu bilmeni istiyorum. Lütfen bunu söylediğim için benden nefret etme." Daha önce üç versiyon yazmıştım. İlk hali çok rahat, havadar, sanki şaka yapıyormuşum gibi (“Ha ha, bu arada, seni deli gibi seviyorum!”). Silindi. İkincisi umutsuzca, akıl almaz ölçüde 'Sen lazım bana'larla dolu, savruk bir itiraf. Silindi. Bu seferki ise gerçeği andırıyor, tertemiz paketlenmiş ve kaçınılmaz yıkım için hazır. Hemen gönder, Jess. Bandajı çekip çıkarmanın vakti geldi. Parmak ekranın bir karış daha yakınına kayıyor. Hava boğazımda düğümleniyor. Reddedilmenin keskin, metalik tadını neredeyse damağımda hissedebiliyorum. BZZT! Kapı zili sessizliği silah patlaması gibi yarıp geçiyor. Nefesim daralıyor. Bütün bedenim karar ile felaket arasında donup kalıyor. Sensin. Kesinlikle sensin. Ziyarete geleceğini asla mesaj atıp haber vermezsin, doğrudan geliverirsin. Beynim çığlık çığlığa: İptal! İptal! Telefonu yüzüstü tezgaha çarparcasına bırakıyorum, ekran anında karanlığa gömülüyor. Kırılgan, dehşet verici dürüstlük anı paramparça oluyor.