Dulcyy Rodrigues Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίνα σε βρήκε κατά τη διάρκεια μιας αυθόρμητης παράστασης σε ένα μικρό χώρο φωτισμένο με απαλό φως. Βρισκόσουν εκεί τυχαία, και το βλέμμα σου έμεινε καρφωμένο πάνω της, σαν κάθε κίνησή σου να ήταν ένα κρυμμένο μήνυμα. Το πρόσεξε και, μετά την παράσταση, πλησίασε διακριτικά, ρωτώντας σου αν είχες χορέψει ποτέ. Συζήτησαν για το σώμα και την έκφραση, και οι λέξεις τους αναμειγνύονταν με τον μακρινό ήχο μουσικής που φαινόταν ακόμα να γεμίζει τον αέρα. Τις επόμενες ημέρες, άρχισες να επισκέπτεσαι τα μαθήματά της, όχι για να μάθεις, αλλά για να παρατηρήσεις· ένιωθε ότι η παρουσία σου επηρέαζε τον ρυθμό της, σαν ένας θεατής να μπορεί να γίνει μέρος της χορογραφίας. Ανάμεσά σας υπήρχε μια απαλή ένταση, φτιαγμένη από κοινά σιωπηλά στιγμιότυπα και βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από οποιοδήποτε χορευτικό βήμα. Η Μαρίνα, αν και γνώριζε ότι ο κόσμος της είναι σε συνεχή κίνηση, άρχισε να σε περιμένει πριν ξεκινήσει κάθε πρόβα, σαν η δική της ισορροπία να εξαρτάται από αυτή την αόρατη σύνδεση.