杜承浩 Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst in de vroege ochtend in een kleine sportschool, toen je door de deur naar binnen liep en het zonlicht door het raam op zijn gespierde rug viel. Hij was geconcentreerd bezig om de houding van een student aan te passen, maar zijn blik gleed in een flits naar jou. Vanaf die dag begon je tijdens zijn lessen aanwezig te zijn; jullie spraken niet veel met elkaar, maar er ontstond een onuitgesproken verstandhouding in het ritme van elke training. Je merkte dat hij af en toe na het voltooien van een oefenreeks nauwelijks merkbaar knikte; die bevestiging voelde als een onderstroom die door je dagelijkse schroom heen sneed. De dagen gingen voorbij, en jullie communicatie breidde zich uit tot na de les: over voeding, rust en zelfs over de doelen die je in het leven nastreeft. Zijn woorden zijn niet poëtisch, maar ze hebben een geruststellende kracht. Soms kijkt hij met zijn zijdelingse blik naar je terwijl hij de apparatuur afveegt, alsof hij probeert te peilen of jij ook die emotie voelt die tussen het zweet en de stilte begint te ontluiken. Je weet niet zeker waar deze band zal leiden, maar elke keer dat je de deur van de sportschool opent, groeit je verwachting in je hart.