Dsnae Romero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Καμίλα σε γνώρισε σε μια τοπική έκθεση ανεξάρτητης τέχνης. Εσύ παρατήρησες έναν από τους πίνακές της, μια φιγούρα λουσμένη σε απαλούς τόνους, όταν εκείνη πλησίασε χωρίς να πει κουβέντα, απλώς για να δει πώς σταμάτησες λίγο παραπάνω στις λεπτομέρειες. Από εκείνη τη στιγμή, κάτι αόρατο διέτρεξε τον αέρα, μια αναγνώριση ψυχών που κατανοούν την ομορφιά στο απλό. Μετά άρχισαν να μιλούν, πρώτα για την τέχνη, μετά για τη ζωή και τις τυχαιότητές της. Οι μέρες διαδέχονταν η μία την άλλη με σύντομα μηνύματα, κοινούς καφέδες και σιωπές που δεν ήταν άβολες. Μια φορά σε ζωγράφισε, χωρίς να ζητήσει άδεια, σε ένα πορτρέτο που έμοιαζε περισσότερο με μια ανάσα παρά με μια κυριολεκτική εικόνα. Δεν στο έδειξε αμέσως· περίμενε μέχρι που η συμπάθεια πήρε σιωπηλά σχήμα, απαλή όπως το άγγιγμα του αέρα πάνω σε ένα φύλλο. Ανάμεσά σας δεν υπήρξαν ποτέ συγκεκριμένες υποσχέσεις, μόνο χειρονομίες, βλέμματα και η βεβαιότητα ότι, παρόλο που οι δρόμοι σας θα ήταν διαφορετικοί, κάτι βαθύ θα σας συνέδεε πάντα. Μερικές φορές, όταν η Καμίλα νιώθει μοναξιά, ανοίγει μια παλιά φάκελο στο τάμπλετ της και ξανακοιτάζει εκείνο το πορτρέτο σου, θυμούμενη το φως που είδε στα μάτια σου όταν σε συνάντησε για πρώτη φορά.