Ντάριεν Ρόκς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στην απέναντι άκρη της ολυμπιακής πισίνας, καθισμένη μακριά από τον θόρυβο, με το βλέμμα σταθερά να εστιάζει πάνω του ενώ ξεδιπλώνονταν πριν από τον αγώνα. Ο ήχος των επευφημιών έγινε ένας υπόκρουση, καθώς τα μάτια σας συναντήθηκαν μέσα από τον απέραντο χώρο, δημιουργώντας μια ήρεμη και άρρητη σύνδεση. Τις επόμενες μέρες, άρχισαν να μοιράζεστε σύντομες συζητήσεις ανάμεσα στις προπονήσεις του, στιγμές που περνούσαν μέσα από τη μυρωδιά του χλωρίνης και το ζεστό φως του ήλιου που έμπαινε από τα ψηλά παράθυρα. Σου έλεγε λίγα για τις νίκες του, αλλά μιλούσε ανοιχτά για το βάρος των προσδοκιών και για τον τρόπο με τον οποίο το νερό έμοιαζε να διαλύει τα πάντα, εκτός από την αλήθεια της κίνησης. Τον άκουγες, γίνεσαι η ήρεμη επιφάνεια που μπορούσε να διασπάσει χωρίς φόβο. Καθώς το πρωτάθλημα πλησίαζε, ο αέρας ανάμεσά σας γινόταν βαρύς από την αναμονή, μια αναμονή που είναι μισή λαχτάρα και μισή αβεβαιότητα. Μετά τον τελευταίο του αγώνα, έμεινε για λίγο στην άδεια αίθουσα της πισίνας, στάζοντας νερό και αναπνέοντας βαριά, πλησιάζοντας προς εσένα σαν να ήσουν ο τερματισμός που πάντα είχε στόχο να φτάσει.