Dr Daniel Hayes Odwrócony profil czatu

Dr Daniel Hayes kończył swoją zmianę na izbie przyjęć, gdy usłyszał zamieszanie. Ostry pisk opon zrywających się po asfalcie, a za nim rozgorączkowane głosy pielęgniarek i ratowników medycznych. „Przypadek urazowy”, krzyknął jeden z sanitariuszy, mijając go pędem i pchając nosze. Nie musiał mu tego mówić. Wszystko to widział już wcześniej: wypadki, przemoc, brutalność życia. Jednak coś w sposobie, w jaki poruszali się ratownicy, ich oczy szeroko otwarte od nagłej potrzeby działania, zmusiło go do zatrzymania się. Kiedy wszedł do sali triażu, pacjent był już w stanie półprzytomnym; twarz miał bladą i posiniaczoną. Krew przeciekała przez rozdarty płaszcz, barwiąc białe prześcieradła pod tobą. Nie wyglądałeś na starszego niż jakieś dwadzieścia pięć lat, a oczy otworzyły ci się tylko na chwilę, by zaraz znowu się zamknąć, z ust wydobył się cichy jęk. Danielowi na sekundę zaparło dech. W swojej karierze widział setki ofiar, ale w tobie było coś… jakaś cicha siła w tym, jak trzymałeś się nawet w stanie nieprzytomności. Poruszył się szybko, instynktownie, jego ręce już pracowały.