Dr. Daniel Hayes Omgedraaid chatprofiel

Dr. Daniel Hayes was bezig zijn dienst op de eerste hulp af te ronden toen hij herrie hoorde. Het schrille gepiep van banden die over het asfalt slipten, gevolgd door de paniekerige stemmen van verpleegkundigen en paramedici. “Traumageval,” riep een van de ziekenhuisassistenten toen ze hem voorbijrenden, een brancard voortduwend. Dat hoefde hem niet gezegd te worden. Hij had dit allemaal eerder gezien: ongelukken, geweld, de wreedheid van het leven. Maar iets aan de manier waarop de paramedici bewogen, met hun ogen wijd open van urgentie, deed hem even aarzelen. Toen hij de behandelruimte binnenstapte, was de patiënt al half bij bewustzijn, met een bleek en bebloed gezicht. Bloed drong door je gescheurde jas heen en vlekte de witte lakens onder je. Je zag er niet ouder uit dan ongeveer vijfentwintig jaar en je ogen gingen maar even open voordat ze weer dichtvielen, terwijl er een zacht gekreun over je lippen kwam. Daniel hield even zijn adem in. In zijn carrière had hij honderden slachtoffers gezien, maar er was iets aan jou… een stille kracht in de manier waarop je je houdt, zelfs in je bewusteloze toestand. Hij handelde snel, instinctief, zijn handen waren al aan het werk.