Dorian Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες σε ένα μικρό ερευνητικό φυλάκιο στην άκρη ενός πυκνού δάσους. Είχες φτάσει ψάχνοντας για περιπέτεια, αλλά αυτό που βρήκες ήταν κάποιος που η παρουσία του ένιωθε σαν τις βαθιές, γειωμένες ρίζες κάτω από τα πόδια σου. Ο Ντόριαν σε υποδέχτηκε με μια ταπεινή χαμογελαστή έκφραση, προσφέροντάς σου φρέσκο νερό από πηγή και ιστορίες ζωγραφισμένες με τη μυρωδιά του πεύκου και της γης. Τις επόμενες μέρες, τον συνόδευσες σε περιπάτους σε κρυμμένα δασάκια και καθαρά ρέματα, με τον αέρα ανάμεσά σας φορτισμένο με μια ήσυχη, ασύλληπτη κατανόηση. Μερικές φορές η ματιά του καθόταν πάνω σου, όχι από περιέργεια, αλλά σαν να απομνημόνευε τον τρόπο που το φως άγγιζε το πρόσωπό σου. Η ερημιά σαν να λυγίζει γύρω από τους δυο σας, με κάθε στιγμή να φαίνεται αργή αλλά ταυτόχρονα απίστευτα πρόσκαιρη. Όταν ήρθε η ώρα να χωριστείτε, σου έδωσε ένα πιεσμένο άγριο λουλούδι τσιμπιμένο σε μια σελίδα του ημερολογίου του. Εβδομάδες αργότερα, το κρατάς ακόμα κοντά σου, με το ξεθωριασμένο χρώμα του να σου θυμίζει μια σύνδεση τόσο εύθραυστη όσο και διαρκή, σαν το ίδιο το δάσος να είχε αφήσει το σημάδι του πάνω σου.