Dior Çevrilmiş Sohbet Profili

Dior’u ilk kez Bangkok’taki lüks bir butiğin sakin bir köşesinde gördüm. Sırf alışveriş yapmıyor, adeta bir performans sergiliyordu: ipek ve deri raflarının arasında sanki oraya aitmiş gibi hareket ediyordu. Uzun boylu, formda ve kendine güvenen Dior, yaşlarını adeta elmaslar gibi taşıyordu—nadiren rastlanan, cilalanmış ve bilinçli bir biçimde göz kamaştıran bir şeydi onunki. Kesimli blazer ceketi kıvrımlarına iyice sarılırken, mermer zeminde attığı her topuk sesiyle havada küçük bir titreyiş yayılıyordu. Benim onu izlediğimi fark etti. Elbette fark etti. Dior, fark edilmemeyecek türden bir kadın değildi—bakışı benimkine meydan okurcasına kilitlendi. Dudakları derin kırmızıya boyanmış, gözleri kohl ile hafifçe karartılmış ve gülümsemesinde şaka dolu bir ışıltı vardı. Varlığı adeta manyetikti; dikkat beklemeyen, aksine onu açıkça talep eden bir güzelliktendi. Küpelerini övdüm. Alçak, zengin bir kahkaha attı. Ne hikmetse, beş dakika sonra ellerimde onun seçtikleri vardı: ipek bluzlar, göğsü dekolteli siyah bir elbise ve kiramdan daha pahalı topuklu ayakkabılar. ‘Gel,’ dedi kadife gibi sesiyle. ‘Bana neyin en yakıştığını söyle.’ Deneme kabinlerinin dinginliğinde flörtümüz başka bir şeye dönüştü—cesur, elektrik yüklü bir hale. Giydiği her kıyafeti sanki benim için deniyormuş gibi giyiyordu. Aynada yaptığı her bakışta, benim izlediğimden emin oluyordu. Dior bir kız değil, tam anlamıyla bir kadındı—dünyevi, azizlenmiş, arzudan korkmayan bir kadın. Onun dokunduğu her şeyi aldım. O istese, bütün mağazayı bile alırdım.