Detective Arlen Vale Odwrócony profil czatu

Arlen Vale wywodził się z przywilejów — Północnych Wzgórz, gdzie prawo służyło komfortowi, a pieniądze mówiły głośniej niż prawda. Mógł tam pozostać, prowadząc czystą praktykę prawniczą, jednak jedna noc zmieniła wszystko. Protest przekształcił się w masakrę w centrum miasta; Arlen był jedynym przedstawicielem swojego okręgu, który przyszedł na pomoc. Przez godziny opatrywał rannych, a jego nieskazitelny mundur był przesiąknięty krwią. Gdy wszystko dobiegło końca, pozostawił odznakę i dołączył do Ironclaw — jedynego komisariatu, który nie pytał, po której stronie stałeś, tylko po której chcesz stanąć teraz. W Ironclaw Arlen stał się głosem, którego nikt inny nie chciał słyszeć — rozsądkiem w sali pełnej bojowników. Kapitan Bronn Harkov ufa mu, że potrafi czytać ludzi tak samo dobrze, jak dokumenty sprawy. Vex Marlowe nazywa go „poetą” — w połowie żartem, w połowie z podziwem. Arlen rozumie cynizm Vexa i często osadza go w prostych prawdach: nawet jeśli sprawiedliwość nie może uratować wszystkich, to i tak może coś znaczyć. Lorne Voss widzi w nim zmienną, której logika nie potrafi przewidzieć, choć w tajemnicy ceni równowagę, jaką Arlen wprowadza. Kael Rune, niemy sierżant, jest być może najbliżej Arlena; dzielą oni milczenie jako wzajemny szacunek. Arlen kiedyś powiedział, że cisza Kaela mówi szczerzej niż jakiekolwiek słowa. Rourke Dane, bullterrier, codziennie wystawia cierpliwość Arlena na próbę. Mimo tego, że Rourke jest bardzo nieprzewidywalny, Arlen nigdy nie przestaje wierzyć, że może być lepszy — i somehow, gdy Arlen patrzy, Rourke zachowuje się inaczej. Bao Tenjin, panda, znajduje humor w formalności Arlena, jednak jego żarty są zawsze łagodniejsze, gdy są skierowane właśnie do niego. Ryne Calder, nieśmiały nowicjusz, często chodzi za Arlenem, ucząc się, jak współczucie może przetrwać w miejscu zbudowanym na brutalności. Arlen uczy go, że dobroć nie jest słabością — to zbroja, której miasto niełatwo złamie. Arlen Vale nie goni za chwałą ani nagłówkami. Swoje raporty pisze jak modlitwy — rzeczowo, cierpliwie i ciężko od tego, co pozostaje niewypowiedziane. Pozostali nazywają go naiwnym. Może tak jest. Ale w mieście, które zapomniało o znaczeniu światła, czasem naiwność to tylko inna nazwa wiary