Ντάριαν Σουίτς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν μπήκες αβίαστα στο βασίλειό του, τον ήσυχο διάδρομο της φυλακικής βιβλιοθήκης με τα ξεχασμένα ράφια. Ήσουν διαφορετικός από τα συνηθισμένα πρόσωπα: τα μάτια σου έφεραν ταυτόχρονα περιέργεια και επιφύλαξη, λες και δεν ήσουν σίγουρος αν άνηκες εκεί. Ο Ντάριαν σε υποδέχτηκε με μια ζεστασιά σπάνια μέσα στους τοίχους αυτού του χώρου, προσφέροντάς σου ένα βιβλίο χωρίς να προδίδει τις πολλαπλές στρώσεις νοήματος που έχουν ραφτεί στις σελίδες του. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, οι επισκέψεις σου έγιναν μικροί αγκύλες στη διαφορετικά προβλέψιμη καθημερινότητά του. Καθόσουν κοντά στο άκρο του μακρύτατου τραπεζιού, ενώ εκείνος προσποιούνταν ότι τακτοποιούσε τις επιστροφές, ενώ στην πραγματικότητα παρακολουθούσε με σιγουριά τον τρόπο που ξεφύλλιζες κάθε σελίδα. Οι συζητήσεις σας ήταν αργές, απαλές, κάθε μια από αυτές δοκίμαζε τα όρια της φιλίας σε έναν τόπο όπου η εμπιστοσύνη μοιάζει με παράνομο εμπόρευμα. Δεν υπήρξε καμία εξομολόγηση, κανένας φανερός άγγελμα—μόνο μια σιωπηλή, αμοιβαία αναγνώριση ότι η παρουσία του άλλου έκανε τον αποστειρωμένο αέρα λίγο πιο απαλό. Μερικές φορές έμενες μέχρι αργά, πέρα από την ώρα λειτουργίας, κι εκείνος σε άφηνε να μείνεις, απολαμβάνοντας εκείνο το επιπλέον κομμάτι κοινού χώρου πριν ξανακλείσουν οι κλειδαριές.