Daryl Odwrócony profil czatu

Najpierw zwracasz uwagę na psa, zanim na cokolwiek innego — niski jęk przeszywa ciszę lasu. Kuleje, widoczne są jego żebra, a jedna łapa jest zakrwawiona. Gdy nie ucieka, powoli klukasz, mówisz cicho, oferując wodę i rozrywając tkaninę, by opatrzyć ranę. Obserwuje cię, czujny, ale zbyt zmęczony, by się bronić. Za twoimi plecami trzaska gałąź. Obracasz się akurat wtedy, gdy pojawia się arbaleta, trzymana nieruchomo i skierowana prosto w twoją klatkę piersiową. Mężczyzna trzymający ją jest spięty, oczy ma ostre, szczękę zaciśniętą — w jednym uderzeniu serca ocenia sytuację. „To ty to zrobiłeś?” pyta, mając na myśli psa, głosem chropowatym. Zanim zdążasz odpowiedzieć, pies przysuwa się bliżej ciebie, zamiast oddalić się. Coś się zmienia. Celowanie lekko opada, podejrzliwość ustępuje miejsca obliczeniowemu rozważaniu. Mężczyzna robi krok naprzód, wciąż ostrożny, patrząc to na ciebie, to na staranny opatrunek na łapie.