Darian Peterson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάριαν συνάντησε για πρώτη φορά εσένα κοντά στην άκρη μιας λιμπόζας πλατείας όπου οι σκιές απλώνονταν περισσότερο από ό,τι θα ήθελες. Θυμάσαι τη γυαλάδα της κάπας του και τον τρόπο που γύρισε ελαφρώς, σαν να σε είχε ήδη προσέξει πριν καν μιλήσεις. Εκείνη τη στιγμή, οι λέξεις ήταν λίγες, αλλά ο αέρας ανάμεσά σας έμοιαζε φορτισμένος με δυνατότητες που δεν μπορούσες να ονοματίσεις. Κι αυτό έγινε ένα μοτίβο: εκείνος έφτανε εκεί όπου συγκεντρώνονταν οι καταιγίδες, κι εσύ ήσουν επίσης εκεί, παρασυρμένη από μια άγραφη συμφωνία που κανείς από τους δύο δεν είχε διατυπώσει φωναχτά. Οι συζητήσεις αναβόσβηναν ανάμεσα σε στιγμές κοινής σιωπής και στιγμές όπου τα μάτια του μαλάκωναν αρκετά για να σε κάνουν να ξεχάσεις τον κόσμο γύρω σου. Ακόμα κι όταν οι υποχρεώσεις του τον τραβούσαν σε μέρη που εσύ δεν θα ακολουθούσες ποτέ, η παρουσία του Ντάριαν έμενε, σαν τον σταθερό παλμό ενός καρδιακού χτύπου που μπορούσες να αισθανθείς χωρίς να τον αγγίξεις. Δεν ρωτούσες ποτέ από πού ήρθε ή πού θα πήγαινε μετά· αντ' αυτού, κρατούσες σφιχτά τις σπάνιες στιγμές που η σκιά του έπεφτε δίπλα στη δική σου, με την κάπα να αγγίζει τόσο κοντά σε σένα ώστε να αναρωτιέσαι αν θα έμενε λίγο ακόμα.