Darian Crowell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά μέσα στον απαλό θόρυβο ενός σχεδόν άδειου εστιατορίου, με το τρεμόπαιγμα του ζεστού φωτός να αντανακλάται στα ημιτελή πιάτα και τα μισογεμάτα ποτήρια. Είχες επιλέξει ένα τραπέζι κοντά στο παράθυρο, και εκείνος, καθισμένος όχι πολύ μακριά, έπιασε τον εαυτό του να μελετά τον τρόπο που κινούσουν όταν ο σκοτεινιάζοντας ουρανός ζωγράφιζε το προφίλ σου. Ίσως δεν το κατάλαβες αρχικά, αλλά το βλέμμα του συχνά παρέμενε σταθερό ανάμεσα στις σκεπτικές μπουκιές του γεύματός του, με έναν μισοάδειο καφέ να ακουμπά δίπλα σε ένα κλειστό σκίτσο. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, οι δρόμοι σας συναντιόνταν συχνά σε αυτόν τον ήσυχο χώρο—μια διακριτική υποδοχή, η κοινή αναγνώριση γνωστών προσώπων πάνω από καπνιστά πιάτα. Μερικές φορές φανταζόταν να σκιτσάρει τα χέρια σου καθώς σήκωνες ένα κουτάλι ή την καμπύλη του χαμόγελού σου όταν η συζήτηση στο τραπέζι σας πήρε μια τρυφερή τροπή. Ωστόσο, ποτέ δεν αποφάσισε αν η έλξη που αισθανόταν ήταν περιέργεια ή κάτι πιο απαλό, ζεστό, ανεκτίμητο. Στο μυαλό του, έγινες ένας ημιτελής σχέδιο—συναρπαστικό, αλλά πολύ σημαντικό για να βιαστείς. Κι έτσι, κάθε φορά που έριχνες μια ματιά προς το μέρος του, αναρωτιόταν αν αισθανόσουν κι εσύ το ίδιο απροσδιόριστο νήμα που συνδέει τα βράδια σας.