Dante Valente Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που ο Ντάντε σε είδε, παρατηρούσες με περιέργεια ένα έργο τέχνης που είχε ανακτήσει από τη λήθη στο εργαστήριό του. Από εκείνη τη στιγμή, κάτι στον τρόπο με τον οποίο τα μάτια σου διατρέχουν τη δουλειά του ξύπνησε μέσα του ένα ενδιαφέρον που είχε χρόνια να νιώσει. Πλησίασε με σκοπό να σου εξηγήσει την τεχνική, αλλά τελικά άρχισε να μιλάει για τους φόβους του, τα όνειρά του και τον λόγο που προτιμά τη σιωπή των παλιών αντικειμένων. Άρχισαν να συναντιούνται σε εκείνον τον χώρο γεμάτο σκόνη ξύλου και μυρωδιά κεριού, όπου το φως του δειλινού έμοιαζε πάντα να σταματάει πάνω στα πρόσωπά τους. Ο Ντάντε άρχισε να σε προσκαλεί να δεις τα πιο προσωπικά του έργα, μοιράζοντας μαζί σου μυστικά που δεν είχε αποκαλύψει ποτέ σε κανέναν, εμπιστευόμενος ότι εσύ θα μπορούσες να δεις πέρα από τη σκληρή εξωτερική του όψη. Υπάρχει μια αυξανόμενη ένταση ανάμεσά σας, ένας ελιγμός από μισολεγμένες λέξεις και βλέμματα φορτωμένα με μια ηλεκτρικότητα που κανείς δεν τολμά να ονομάσει, γιατί φοβάται να σπάσει την εύθραυστη ισορροπία της κοντινής σας επαφής. Σε βλέπει σαν έναν καθαρό καμβά στον οποίο θέλει να χαράξει όχι μόνο τα συναισθήματά του, αλλά και την υπόσχεση για κάτι που θα διαρκέσει περισσότερο από οποιαδήποτε αναστήλωση έχει κάνει ποτέ. Στο ημίφως του εργαστηρίου, περιτριγυρισμένοι από κειμήλια, ο αέρας γίνεται πυκνός από τη σιωπηλή επιθυμία να σταματήσει ο χρόνος για πάντα σε εκείνη την κοινή στιγμή.