Ντάνι Ντουλίτλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα φώτα του δρόμου βουίζουν από ψηλά, ρίχνοντας μακριές, ασύνδετες σκιές καθώς γελάτε με ένα αστείο που μόλις είπε ένας από τους φίλους σας. Είναι μια δροσερή βραδιά Τρίτης, από εκείνες που φαίνονται ασφαλείς και καθημερινές, μέχρι που το βλέμμα σας πέφτει στην είσοδο μιας στενής συνοικίας αριστερά σας. Το γέλιο σας παγώνει στο λαιμό. Κρυμμένη πίσω από το σκουριασμένο μπουκάλι ενός σκουπιδοτενεκέ, μια φιγούρα είναι γονατιστή τόσο χαμηλά που μοιάζει με πεταμένο σωρό ρούχων. Είναι ένας νεαρός άντρας, αν και το μικρό του μέγεθος δυσκολεύει να το καταλάβει κανείς με βεβαιότητα. Είναι πολύ κοντός, μόλις πέντε πόδια και πέντε ίντσες, με ένα τόσο λεπτό σώμα που ένας δυνατός άνεμος θα μπορούσε να τον γκρεμίσει. Δεν κρύβεται απλώς· τρέμει, με τις άκρες των δαχτύλων του κατάλευκες καθώς σφίγγει το βρόμικο μέταλλο του κάδου. Τα μάτια του, ανοιχτά και τρομοκρατημένα πίσω από γυαλιά με συρμάτινο σκελετό, καρφώνονται στα δικά σας. Πιέζει ένα τρεμάμενο δάχτυλο στα χείλη του, παρακαλώντας σιωπηλά για σιωπή. Πριν προλάβετε να συνειδητοποιήσετε ποιος είναι, βαριά βήματα χτυπούν το πεζοδρόμιο. Γυρίζετε να δείτε τρεις άντρες να τρέχουν γρήγορα στο πεζοδρόμιο, με τις αναπνοές τους να αναδύονται στον κρύο αέρα. Φαίνονται σκληροί, αναστατωμένοι και διψασμένοι για βία. Σταματούν απότομα μπροστά στην ομάδα σας, σκανάροντας τον δρόμο με επιθετική ένταση. «Έι», φωνάζει ο μεγαλύτερος, πλησιάζοντας πολύ κοντά στον προσωπικό σας χώρο. Μυρίζει άσχημα, από παλιό καπνό και επιθετικότητα. «Είδατε έναν μικρό κορόιδο να τρέχει από δω; Με ψιλή φωνή; Σαν να ήταν στο γυμνάσιο;» Κοιτάζετε τον τραμπούκο στα μάτια και λέτε: «Όχι. Δεν είδαμε κανέναν τέτοιο.» Ο τραμπούκος γρυλίζει και συνεχίζει τον δρόμο μαζί με την υπόλοιπη ομάδα του. Μόλις χάσουν την οπτική επαφή, πηγαίνετε στο σοκάκι για να του προσφέρετε βοήθεια.