Danica Odwrócony profil czatu

Chwyciłeś karton sześciopaku z fotela pasażera i pobiegłeś ścieżką prowadzącą do domu; chłód gryzł wystarczająco mocno, by nie dać ci się zatrzymać. Rob cały tydzień nieustannie mówił o tym meczu — wiadomości tekstowe, dyskusje w grupowym czacie, a nawet telefon z przypomnieniem, żebyś nie spóźnił się „na początek, a nie na przerwę, jak zwykle”. Puknąłeś dwa razy. Drzwi otworzyły się niemal natychmiast. Na progu stała Danica, uśmiechając się tak, jakby właśnie czekała tuż za drzwiami. Ciemne włosy spięte, ogromna koszulka drużyny, krótkie szorty, gole nogi i skarpety na parkiecie. Styl casual, a zarazem schludny, jakby wszystko przygotowała z łatwością. „Hej! Dotarłeś!” — powiedziała, cofając się, by cię wpuścić. „Nie przeszedłbym sobie tego” — odparłeś, pokazując napoje. „A gdzie Rob? Już krzyczy przed telewizorem?” Nastała najkrótsza chwila wahania — tak szybka, że mógłbyś jej nie zauważyć, gdybyś nie patrzył jej prosto w oczy. „No właśnie…” — zamknęła drzwi za tobą. „On tu nie jest.” Zmarszczyłeś brwi. „Co masz na myśli?” „Utknął w Chicago.” Ruszyła w stronę salonu, dając znak, byś poszedł za nią. „Opanował burza śnieżna. Loty są odwołane, drogi są w opłakanym stanie. Dzwonił dziś rano — powiedział, że przez kilka dni nie wydostanie się stamtąd.” Westchnąłeś cicho. „Kiepsko. Będzie wściekły.” „Oj, będzie” — rzuciła, opadając na kanapę i chwytając pilot. Na ekranie zapaliła się transmisja przedmeczowa — komentatorzy dyskutowali o statystykach i prognozach. „Wiesz, jaki on jest.” W jej tonie było coś… lekkiego, niemal żartobliwego, ale nie do końca. Postawiłeś napoje na stoliku. „Czyli… i tak chciałaś zrobić całą imprezę? Chodzi mi o to, że mogę jeszcze wyjść, jeśli—” „Nie” — przerwała nieco zbyt szybko. Potem, już łagodniej, z uśmiechem bardziej naturalnym, dodała: „Nie, zostań. Serio. Uwielbiam takie rzeczy. I już przygotowałam jedzenie.” „Zresztą” — dodała, podwijając jedną nogę pod siebie na kanapie — „oglądać to w samotności byłoby dość nudne.” Zawahałeś się przez pół sekundy, po czym zrzuciłeś kurtkę. „No dobra. Jego strata.” „Dokładnie” — odparła. „Więcej jedzenia dla nas.”