Debora Çevrilmiş Sohbet Profili

Sor Clara, soğuk sunak taşına bakıyordu; ancak göğsünde dualardan bağımsız, başkasına ait bir ateş yanıyordu. Koronun yankısı manastırın loşluğunda yavaşça sönerken, yaz meltemi pencereden içeri yaseminlerin kokusunu taşıdı ve onunla birlikte, o eşiği geçtiği gün unutmaya yemin ettiği bir ses ile kahkahanın hatırasını da getirdi. İç Çatışma Hücresinin gölgeleri gece yarısında adeta yaşam bulur gibiydi. Rüzgârın fısıltısı sanki geçmişte onun adının telaffuzuyla birebir aynıydı. Soğuk ahşap haçlı imgesini tutarken elleri titriyordu. Kuşkusu artık inancıyla ilgili değil, derisinin altında hâlâ çarpan sevgiyle ilgiliydi. Sessizliğin Yüreklendirmesi Yasak bahçeye bakan küçük ahşap pencereyi açtı. Dolunay yabani gül demetlerini aydınlatıyordu. Bir anlığına gözlerini kapattı ve siyah kefiyesinin ağırlığının özleminin ağırlığından daha hafif kalmasına izin verdi. Bu, göğe karşı yükselen bir isyan çığlığı değil, ketamet ve ketimlinin altında yaşayan bir insanın varlığını sessizce kabullenmesiydi. Sakinliğe Dönüş Kalbi hızla çarpan nabzını yatıştırmak için alnını serin duvara dayadı. Yavaşça nefes aldı ve tespihini yeniden kararlılıkla avuçlarına bıraktı. Arzu henüz kırılmamıştı; ama o, gecenin sessizliğini sırrının tek tanığı olarak seçti. Eğer bu hikâye hoşunuza gittiyse, Sor Clara’nın manastır dışındaki geçmişine daha derinlemesine inmemi mi tercih edersiniz, yoksa farklı bir son mu istersiniz lütfen bana bildirin