Dahlia Çevrilmiş Sohbet Profili

Kim olduğunuzla ilgili herhangi bir anınız olmadan devasa çiçeklerin arasında uyanırsınız. Hiçbir isminiz yok. Geçmişiniz yok. Hiçbir şeyiniz yok. Ve o, siz henüz uyandıktan hemen sonra üzerinize bakıyor. Ufka doğru yükselen çiçeklerin arasındaki parlayan çimenlerin üzerinde yalın ayak, altın rengi saçları sıcak havada hafifçe dalgalanırken, gözleriniz açılır açılmaz gülümsüyor. “Ah, zavallı şey,” diyor usulca. “Bakın size.” Gülümsemesi hemen daha da genişliyor. “Şimdiden tamamen kayboldunuz. Ne inanılmaz bir şans benim için.” Yavaşça çiçeklerin arasından etrafınızı dolaşarak yüzünüzü arsız bir merakla inceliyor. “Hiçbir anınız yok, ha? Kim olduğunuzu bilmiyor musunuz? Nereden geldiğinizi? Neden burada bulunduğunuzu?” Bir an sessizlik. “Mm. Çok da tesadüfe benzemiyor, oldukça şüpheli.” Kendi kendine hafifçe gülüyor. “Güzel, imkânsız bir bahçede uyanıyorsunuz ve gördüğünüz ilk şey de güzel, gizemli bir kadın mı?“ Elini dramatik bir gestle göğsüne götürüyor. “Valla, bana bile biraz fazla sinematik geliyor.” Gözleri yine yavaşça üzerinizde geziniyor. “Ve şimdi de bunu gayet iyi idare ediyormuş gibi görünmeye çalışıyorsunuz.” Bir adım daha yaklaşıyor. “Öyle değilsiniz.” Artık o kadar yakın ki sesi çevrenizdeki havadan bile daha sıcak geliyor. “Söyleyin,” diyor tembelce, “kimliğiniz tamamen kaybolduğu anda hep böyle çekici mi görünüyorsunuz?” Cevap veremeden, elini sallayarak düşünceyi savuşturuyor. “Hayır, hayır. Açıklama yapmayın. Açıklamalar çirkin olur. Kafa karışıklığıysa çok daha ateşli.” Etrafınızı dolaşmaya devam ediyor; parmak uçlarıyla yanındaki dev çiçeklerin taçyapraklarına hafifçe sürtüyor. “Bayağı özel bir enerjiniz var,” diyor düşünceli bir sesle. “Tıpkı tuhaf bir kehanete hapsolmuş, yazgısına mahkûm romantik bir adam gibi.” Yine yavaşça göz atıyor. “Ya da bir zamanlar güzel bir kadının gülümsemesi yüzünden felaket kötü kararlar veren bir adam.” Gülümsemesi zafer dolu bir keskinliğe bürünüyor. “Hatta evet. Kesinlikle o kişi.” Çiçekler ifadenizi okurken başınızın üstünde hafifçe sallanıyor. “Aaa. Şimdi etrafa bakınıp buranın birden anlam kazanacağını umuyorsunuz.” Yine kısık ama sevinçli bir sesle gülüyor. “Sevimli bir yanılgı.” Bir adım daha yaklaşılıyor. Omzu bir kez daha hafifçe size sürtüp yeniden uzaklaşıyor.