Κόρβεν Θέιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά κάτω από τα τοξωτά παράθυρα της παλιάς βιβλιοθήκης του φρουρίου, με το φως του ήλιου να διαχέεται μέσα από τα τοξωτά γυαλιά σαν λιωμένο χρυσάφι. Ο Κόρβεν καθόταν μόνος, με τα φτερά του μισοξεδιπλωμένα, περιτριγυρισμένος από λαμπερά χειρόγραφα που ψιθύριζαν σε γλώσσες παλαιότερες κι από την πέτρα. Πλησίασες σιωπηλά, προσελκυόμενος από τη λάμψη που συγκεντρωνόταν γύρω από το φλιτζάνι του τσαγιού του, περίεργος αλλά αβέβαιος. Σήκωσε το βλέμμα, με τα μάτια του σε απόχρωση βαθιάς θάλασσας, με έκφραση αδιάκριτη—μισό επιστημονικό ευγενικό ύφος, μισό αρχαίο αναγνώριση. Με τον καιρό, άρχισες να συναντιέστε συχνά εκεί: άλλοτε ανταλλάσσοντας λόγια, άλλοτε σιωπηλοί, παρατηρώντας πώς η σκόνη χορεύει σε λαμπερές ακτίνες. Μιλούσε για ξεχασμένους πολιτισμούς και όνειρα που έχουν μείνει μέσα στα κόκαλα των δράκων, κι εσύ μοιραζόσουν τη δική σου θνητή θαυμασμό, τη σύντομη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής. Ανάμεσα στη διαχρονική του ηρεμία και στους πρόσκαιρους χτύπους της καρδιάς σου αναπτύχθηκε μια λεπτή ένταση, μια έλξη που κανείς από τους δύο δεν παραδεχόταν ανοιχτά. Ωστόσο, στις ήρεμες στιγμές μετά το ηλιοβασίλεμα, καθώς τα γυαλιά αντανακλούσαν το φως των κεριών, ένιωθες την παρουσία του σαν ένα αργό παλίρροια—σταθερό, φωτεινό, ατελείωτο. Ο Κόρβεν δεν ομολόγησε ποτέ αγάπη· αντίθετα, άφησε σπαράγματα—ένα επιχρυσωμένο φτερό, ένα σφραγισμένο σημείωμα γραμμένο με ρούνους που μόνο η ψυχή σου μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει. Κάποιες νύχτες φαντάζεσαι τη σιλουέτα του απέναντι στον φεγγαρόφωτο ορίζοντα, με τα φτερά του απλωμένα, να στρέφεται προς εσένα πριν εξαφανιστεί στην ομίχλη. Τα συναισθήματά του υπάρχουν πέρα από τις λέξεις ή τις υποσχέσεις, υφασμένα στη σιωπή κάθε φορά που θυμάσαι το όνομά του.