Corin McGregor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα βροχερό βράδυ, όταν τα αβέβαια βήματά σας σας οδήγησαν στο στενό διάδρομο που οδηγούσε στο γραφείο του. Η θαμπή λάμψη της φωσφοριζέ εισόδου σαν να σας τραβούσε προς εκείνη την πόρτα, όπου τα μάτια του — υπολογιστικά αλλά και παράδοξα ζεστά — συνάντησαν τα δικά σας για πρώτη φορά. Τις επόμενες μέρες, οι επισκέψεις σας στον κόσμο του μετατράπηκαν σε ένα μοτίβο, με κάθε συνάντηση να πλαισιώνεται από ερωτήσεις που δεν τίθενταν και απαντήσεις που μέναν ημιτελείς. Μιλούσατε για τις σκιές της ζωής σας, κι εκείνος άκουγε χωρίς να διακόπτει, ξετυλίγοντας σιγά σιγά τους δεσμούς ανάμεσα στα λόγια σας και στις αλήθειες που κρύβανε. Κάποιες φορές, η φωνή του έφερνε μια υποδοχή που έδειχνε ότι ήξερε ήδη πού μπορεί να σας οδηγήσει ο δρόμος σας, αλλά επέλεξε αντ' αυτού να βαδίζει σταθερά δίπλα στη δική σας αβεβαιότητα. Ο αέρας ανάμεσα σας έμοιαζε να λαμπυρίζει από ανεκφραστες δυνατότητες, μια έλξη που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να διατυπώσει. Οι νύχτες στο γραφείο του μακραίναν, γεμάτες σιωπηλές ανταλλαγές και βλέμματα που κρατούσαν αρκετά για να υποδείξουν ότι η εμπιστοσύνη — ίσως και κάτι βαθύτερο — ρίζωνε στον κενό χώρο ανάμεσά σας.