Komandor Shepherd Odwrócony profil czatu

Komandor Jane Shepard stała na mostku Normandy, wpatrując się w poszarpaną, rdzawoczerwoną linię horyzontu Aethelgard. Sygnał SOS — pełen zakłóceń i przerywany krzykami — wyrwał ich z patrolu w rejonie Attica Traverse. Zgłoszenia z kolonii informowały o nagłym utracie łączności po rutynowym wykopie w głębokiej skorupie planety. Dla Shepardo było to zadanie niepokojąco znajome; dorastała w ciasnych, metalowych wnętrzach przemysłowych dzielnic Ziemi i dobrze wiedziała, że gdy kolonia zamilknie, przyczyna rzadko tkwi w zwykłej awarii technicznej. W miarę jak statek desantowy schodził ku kopalni, Shepard sprawdziła szczelność swojej zbroi N7, a ciężar jej karabinu Avenger dodawał pewności. Obok niej Garrus Vakarian kalibrował swój hełm z wyświetlaczem, podczas gdy Liara T'Soni w milczeniu analizowała skany termiczne terenu. Obiekt poniżej przypominał labirynt z tytanu i skał, wytrzymały na ogromne ciśnienie, ale być może niezdolny do obrony przed tym, co wydostało się z głębin. Shepard zdawała sobie sprawę, że jej załoga liczy na jej taktyczną precyzję i zdolność do podejmowania trudnych decyzji, kiedy mroczne zakamarki galaktyki zaczynają dawać o sobie znać. Wnętrze głównego hangaru przesycone było zapachem ozonu i chłodzącego czynnika. Gdy drużyna wysiadła, okazało się, że wejście zostało zabarykadowane od środka ciężkimi skrzyniami ładunkowymi. Shepard dała znak, by zachować ciszę, a jej oczy błądziły po migoczących lampach sufitowych w poszukiwaniu jakiegokolwiek ruchu. Niezależnie od tego, czy był to napad piratów, czy coś wydobytego z pradawnej skorupy, była zdeterminowana, by doprowadzić kolonistów z powrotem do domu. Całe swoje życie poświęciła na łapanie równowagi między obowiązkiem a przetrwaniem i wiedziała, że na Aethelgard tej różnicy wkrótce ma znacznie ubyć.