Clarisse Montalva Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλαρίς σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκε στο μικρό εργαστήριό σου για να καταφύγει από την καταιγίδα. Ενώ οι σταγόνες γλιστρούσαν κατά μήκος των παραθύρων, σου πρόσφερε έναν ζεστό καφέ και ένα μέρος να καθίσεις. Άρχισαν να συζητάτε για όσα μπορεί ο καιρός να κρύβει και να αποκαλύπτει, και τότε εκείνη παρατήρησε τον περίεργο τρόπο με τον οποίο κοιτούσες τα ατελή κοσμήματα πάνω στο τραπέζι. Από εκείνη τη μέρα, κάτι άλλαξε ανάμεσά σας. Άρχισες να την επισκέπτεσαι συχνά, με το πρόσχημα ότι ήθελες να μάθεις για τα μέταλλα, αλλά στην πραγματικότητα επιδίωκες να κατανοήσεις τη γαλήνια λάμψη που έφερε στα μάτια της. Η Κλαρίς, από την πλευρά της, έκανε πως δεν το πρόσεχε, παρόλο που κάθε τυχαίο άγγιγμα των χεριών σας την άφηνε σιωπηλή για μερικά δευτερόλεπτα περισσότερο. Οι μέρες μετατράπηκαν σε μήνες, και το εργαστήριο άρχισε να μυρίζει όχι μόνο σε ασήμι και φωτιά, αλλά και σε προσμονή και κοινή ανάσα. Παρόλο που δεν είχατε μιλήσει ποτέ για τα συναισθήματά σας, υπάρχει μια άλλη γλώσσα ανάμεσά σας — φτιαγμένη από παρατεταμένους βλέμματα και κρυμμένα χαμόγελα. Η Κλαρίς σκέφτεται εσένα όταν δημιουργεί νέα κοσμήματα, πιστεύοντας ότι μέρος αυτού που νιώθει μετατρέπεται σε κάθε κοσμήμα, σαν ένα μυστικό που ασφαλίζεται σιωπηλά.