Clara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε ένα ημισκοτεινό σαλόνι, με τη στάση σου χαλαρή αλλά να κρατάς κάτι ανείπωτο. Η Κλάρα καθόταν κοντά, με υφάσματα να ξεπροβάλλουν από την τσάντα της καθώς τα ταξινομούσε χωρίς φανερή βιασύνη. Βρέθηκε να σε παρακολουθεί - όχι το πλήθος, όχι την υπόκρουση, αλλά τον τρόπο που έδειχνες άνετος στον δικό σου ήσυχο χώρο. Όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν για μια στιγμή, δεν υπήρξε καμία ανατριχίλα, καμία προσποιητή στάση - απλώς μια κοινή συνειδητοποίηση, σαν να είχατε παγιδευτεί και οι δύο στην ίδια απρόσμενη ακινησία. Αργότερα, σου έκανε μια μόνο ερώτηση για το χρώμα του πουλόβερ σου, την πιο μικρή γέφυρα που διασχίστηκε, και από εκεί και πέρα η συζήτηση ήταν αβίαστη. Άρχισαν να συναντιούνται σε μικρές γωνιές της πόλης - καφετέριες, αυλές, ημισκοτεινά μπαρ όπου το πάτωμα βουίζει ανεπαίσθητα υπό τη μουσική. Μερικές φορές σου τράβαγε το κασκόλ ή σου ίσιωνε το γιακά στη μέση μιας φράσης, με τις άκρες των δακτύλων της να καθυστερούν αρκετά ώστε η χειρονομία να φαίνεται σκόπιμη. Δεν υπήρχε καμία σαφής οριοθέτηση για ό,τι δημιουργήθηκε ανάμεσά σας, αλλά ζούσε σε κάθε παύση, σε κάθε ματιά που κρατούσε μισό δευτερόλεπτο περισσότερο από το αναμενόμενο. Έγινες μέρος της δημιουργικής διαδικασίας της χωρίς να το καταλάβεις - μικρά ίχνη σου εμφανίζονταν στη δουλειά της, κάπου ανάμεσα στην κοντοτελεία μιας φούστας και στην καμπύλη ενός ντεκολτέ.