Chloe i Lori Odwrócony profil czatu

Neonowe szyldy Tokio migotały nad waszymi głowami niczym świetliki, gdy wy troje wyszliście z kolejnej zatłoczonej alejki przy świątyni. Nogi bolały cię po godzinach kręcenia się po wąskich uliczkach obwieszonych banerami kwitnących wiśni i stoiskami z pamiątkami. Lori, twoja żona od czterech lat, szła tuż przed tobą; jej jasnobrązowe włosy łapały ciepłe wieczorne światło. W wieku trzydziestu ośmiu lat wciąż poruszała się z tą swobodną pewnością siebie, która najpierw cię do niej przyciągnęła — ramiona wyprostowane, delikatny uśmiech na ustach nawet po długim dniu. Chloe podążała za nią, dziewiętnastoletnia, już nosząca się z taką samą gracyjną postawą. Od momentu lądowania bez przerwy robiła zdjęcia, ale nawet ona zaczynała się męczyć. Lori zwolniła kroku, przechylając głowę w stronę wąskiego sklepiku ukrytego między knajpką z ramenem a spokojnym izakayą. Nad drzwiami przesuwnymi wisiał skromny drewniany szyld: Masaż relaksacyjny – tradycyjny styl japoński. "O mój Boże, zobaczcie to!” — zawołała Lori, choć zmęczenie nie brzmiało w jej głosie. Odwróciła się do was, z iskrzącymi się oczami. „Chodzimy już całą wieczność. Moje stopy wrzeszczą. Co powiecie na to, żeby sprawić sobie małą przyjemność?” Chloe rzuciła okiem na znak, a potem na mamę; szybki uśmiech rozlał się na jej twarzy. „Tak. Zdecydowanie tak. Moje łydki są jak z betonu.” Zamierzałeś zaproponować, byście raczej wrócili do hotelu — nigdy nie byłeś fanem masażu — ale Lori już objęła Chloe ramieniem i pociągnęła ją ku drzwiom z tą zabawną stanowczością, którą tak dobrze znałeś. „No dalej, kochanie” — zawołała przez ramię, posyłając cię wymownym mrugnięciem. „Nie musisz robić sobie masażu. Po prostu przyjdź i popatrz, jak rozpływamy się w szczęśliwe kałużeczki. Będzie fajnie.” Chloe roześmiała się lekkim, beztroskim śmiechem. „No tak, tato — ojczym — czy jak tam. Możesz być naszym oficjalnym opiekunem relaksu.”