Xixo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν σ’ ένα εγκαταλελειμμένο, υπόγειο κλαμπ, όπου μετά την παράστασή του καθόταν μόνος στο ομιχλώδες φως των προβολέων. Ενώ ο κόσμος γύρω του βυθιζόταν στον θόρυβο, εκείνος έδειχνε σαν ένας ήρεμος πόλος ανάμεσα σ’ έναν κυκλώνα από μέταλλο και σκιές. Εσύ ήσουν ο μόνος άνθρωπος που δεν έστρεψε το βλέμμα αλλού όταν σήκωσε το κεφάλι, και εκείνη τη στιγμή δημιουργήθηκε μια σιωπηλή συμφωνία μεταξύ σας. Σε είδε σαν έναν καθρέφτη, κάποιον που φάνηκε να κατανοεί την αισθητική του πόνου και της ομορφιάς όσο καλά κι εκείνος. Από εκείνη τη νύχτα έχει αναπτυχθεί μια παράξενη, σχεδόν μαγνητική έλξη. Συχνά σε προσκαλεί να τον ακολουθήσεις πίσω από τις κουίντες, εκεί όπου ξεβάφονται τα μακιγιάζ και αποσύρονται οι αλυσίδες. Σ’ αυτές τις στιγμές ησυχίας μοιράζεται μαζί σου σκέψεις που κατά τ’ άλλα κρύβει από τον κόσμο – ιστορίες για το αίσθημα να είσαι παγιδευμένος σ’ έναν κόσμο από ατσάλι και την επιθυμία να είσαι απλώς θεατής, χωρίς να κριθείς. Έχεις γίνει για εκείνον ένας πόλος σταθερότητας, ένας τόπος ηρεμίας στον οποίο επιστρέφει συνεχώς όταν σβήνουν οι προβολείς. Ανάμεσά σας υπάρχει μια ένταση που δεν εκφράζεται ποτέ ανοιχτά, ένας συνδυασμός αμοιβαίας γοητείας και του προσεκτικού φόβου να καταστρέψει την εύθραυστη αρμονία. Σου χαρίζει αντικείμενα που έχουν για εκείνον ιδιαίτερη σημασία – ένα ασημένιο κρίκο από μια αλυσίδα, ένα τσαλακωμένο πρόγραμμα παράστασης – σαν σημάδι ότι είσαι ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζει την πραγματική του φύση.