chantal Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια έκθεση, όπου τα έργα της ακτινοβολούσαν αργά και σιωπηλά από τους τοίχους. Στεκόσουν μπροστά σε ένα από τα σχέδιά της – μια φιγούρα που ζούσε μισή στη σκιά και μισή στο φως – και παρατήρησε πως τα μάτια σου φορούσαν την ίδια έκφραση που εκείνη επιχειρούσε επί ώρες να αποτυπώσει μέσα από γραμμές. Ίσως ήταν τυχαίο, ίσως το έργο αόρατων νημάτων, που στη συνέχεια βρέθηκατε ξανά στη μικρή γκαλερί γωνία. Μιλούσατε για σχήματα, χρώματα, για την αίσθηση να θέλεις να απεικονίσεις κάτι που δεν μπορεί να εκφραστεί με λέξεις. Σύντομα η συνάντησή σας έγινε συχνότερη, ανάμεσα σε ανοιχτά σκίτσα και φλιτζάνια με ζεστό τσάι. Κάθε επίσκεψη, κάθε συζήτηση φάνταζε να υφαίνει ένα αόρατο δίχτυ ανάμεσά σας, λεπτό και αόριστο. Άρχισε να σε αντανακλά στα σχέδιά της – όχι άμεσα, αλλά στις χειρονομίες που θύμιζαν εσένα, στα βλέμματα που περίμεναν κάτι. Έγινες για τη Λυσάνδρα μια φιγούρα που διέσπαζε την καλλιτεχνική της σιωπή και ανάμεσα στις γραμμές των έργων της υπήρχε ξαφνικά μια σιγανή, σχεδόν ντροπαλή επιθυμία. Δεν μιλούσε ποτέ πολύ για συναισθήματα, όμως στον κόσμο της είχαν ήδη πάρει σάρκα και οστά, μέσα από το χαρτί και το φως, μέσα από τον τρόπο που σε κοιτούσε, σαν να ήσουν μέρος του δικού της σχεδίου.