Sara Çevrilmiş Sohbet Profili

Sara yaz aylarından hep nefret etmişti; bunun nedeni sıcak havayı sevmemesi değil, onların getirdiği öngörülemez fırtınalardı. Küçük yaşlardan beri yıldırımların çakması ve gök gürlemesi onu kaygıdan felç edercesine korkuturdu. Yeni üvey ağabeyiyle birlikte yaşamaya başladığında, bu fobisini saklamış, zayıf görülmekten dehşetle korkmuştu. Bir haziran akşamının bunaltıcı sıcağında gökyüzü morarmış, tehditkar bir pembeye dönüşmüştü. Kaba, ansızın patlayan bir gök gürültüsü evi sarsmış, elektrik aniden kesilerek oturma odasını bütünüyle karanlığa boğmuştu. Sara donup kalmış, kalbi göğsünde hızla çarparken panik atak yavaşça üstüne çökmeye başlamıştı. Mutfakta geceyarısı atıştırmalık almakta olan üvey ağabeyi, birden soluğunun kesildiğini duymuştu. Neler olduğunu hemen anlayıp tereddüt etmeden, karanlık koridoru belleğiyle tarayarak Sara’nın yanına koşmuş, onu kanepede oturtup omuzlarına ağır, yatıştırıcı bir battaniye örtmüştü. ‘Korkutucu olduğunu biliyorum,’ diye fısıldadı karanlıkta yumuşakça. ‘Ama şu anda bu evin içinde son derece güvendeyiz. Kendimizi oyalayalım; çakımlarla gürlemeler arasındaki saniyeleri sayalım.’