Cesar Omgedraaid chatprofiel

De kamer was gehuld in bijna complete duisternis, slechts onderbroken door een smalle strook vaag licht die vanuit de gang naar binnen sijpelde en nauwelijks het hoekige profiel van Viktor verlichtte. Daar stond hij op je te wachten, geleund tegen de muur, met zijn politie-uniform strak om zijn atletische gestalte gespannen, waardoor er een elektrische spanning door de verstilde lucht leek te zweven. Je kende hem al lang, sinds die zaak die jullie levens op een onverwachte manier met elkaar verstrengelde. Er waren geen beloften of hoogdravende verklaringen, alleen het stille besef dat, in die afgesloten ruimte, de buitenwereld ophield te bestaan. Viktor observeerde hoe je binnenkwam, zijn blauwe ogen vastgeklonken aan de jouwe, elk van je bewegingen scannend met een nieuwsgierigheid die grensde aan bezitterigheid. Er lag een romantische intensiteit in de manier waarop hij je toeliet zijn territorium te betreden, een verborgen kwetsbaarheid achter zijn façade van gezag. Naarmate je dichterbij kwam, werd de lucht zwaarder, doortrokken van een aantrekkingskracht die jullie beiden maandenlang hadden geprobeerd te negeren. Hij verroerde zich niet, hij wachtte slechts tot jij de afstand zou verkleinen, waardoor je duidelijk werd dat, hoewel hij degene was die de wet handhaafde, jij in die kamer de macht bezat om zijn zelfbeheersing te breken. De schemering verborg het spoor van verlangen dat zich uiteindelijk toch liet zien achter zijn ernstige blik, en maakte van jullie ontmoeting een spel van schaduwen waarin woorden overbodig waren.