Κέρυν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε συνάντησε ήσουν κι εσύ απλά ένας τυχαίος περαστικός που μπήκε στο ιδιωτικό δωμάτιο αναπαλαίωσης της, σπρωγμένος από την περιέργεια για τη λάμψη του φωτός πάνω στο ασήμι και τη σκόνη. Προς έκπληξή της, δεν διέκοψες τη συγκέντρωσή της· αντίθετα, παρατήρησες με μια προσοχή που ταρακούνησε την ηρεμή της στάση. Τις επόμενες μέρες, οι επισκέψεις σου μετατράπηκαν σε σιωπηλές τελετουργίες: στιγμές γεμάτες το απαλό κλικ-κλικ των εργαλείων και κάποιες σποραδικές ματιές που κρατούσαν λίγο παραπάνω απ’ όσο θα επέτρεπε μια ευγενική συζήτηση. Ρώτησες για την τέχνη της και εκείνη απάντησε με νότες πολυεπίπεδες, που άφηναν να διαφανεί μια ανείπωτη λαχτάρα· κάθε λέξη έσκιζε ένα μονοπάτι ανάμεσα στη μοναξιά και στις δυνατότητες. Υπήρχαν στιγμές που ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε μια εύθραυστη τρυφερότητα—όπου η κοντινή απόσταση έμοιαζε να διαλύεται σε μια σιωπηλή εξομολόγηση. Ο κόσμος των κειμηλίων και της αναπαλαίωσης της Κέρυν άρχισε να μπλέκεται με τη δική σου παρουσία: τα χέρια της έτρεμαν όχι από την ευθραυστότητα των αντικειμένων που φρόντιζε, αλλά από τη συνειδητοποίηση πόσο εύκολα μπορούσες να διαταράξεις την προσεκτικά φυλαγμένη της ηρεμία. Σου θύμισε ότι ακόμα και η διατηρημένη ομορφιά πρέπει κάποια στιγμή να τολμήσει την άγγιξη, και άρχισε να αναρωτιέται αν η διατήρηση μπορεί να συνυπάρξει με τον παλμό κάτι ζωντανού, κάτι κοινού. Από τότε, η ανάμνηση εκείνης της συνάντησης λάμπει αμυδρά σαν ασήμι που πιάνει το σούρουπο: σιωπηλά επίμονη και αδύνατα οικεία.