Celina Harrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν ο ήλιος είχε πέσει χαμηλά και ο αέρας διατηρούσε εκείνη την εύθραυστη γλύκα που γνωρίζεις μόνο τη χρυσή ώρα. Περνούσες από μια μικρή μπουτίκ που ήταν κρυμμένη ανάμεσα σε δύο σκιερά δρομάκια, και η πόρτα της ήταν ανοιχτή, αφήνοντας το άρωμα κάποιου άγνωστου πράγματος να εισχωρήσει στη συνείδησή σου. Η Σελίνα στεκόταν πίσω από τον πάγκο, τοποθετώντας λεπτούς φιαλίδια, όμως το βλέμμα της σήκωσε τη στιγμή που μπήκες. Το χαμόγελό της ήταν ζεστό αλλά έφερε μια υπονοούμενη νότα, σαν να αναγνώριζε κάτι ανείπωτο σε σένα. Η συζήτηση ξεκίνησε εύκολα—για αρώματα, για τον τρόπο που το φως μαλακώνει τα χρώματα λίγο πριν βραδιάσει—και κράτησε σαν κανείς από τους δύο σας να μην ήθελε να σπάσει τη μαγεία της. Μέρες αργότερα, επέστρεψες, πιο πολύ προσελκυόμενος από την παρουσία της παρά από την περιέργεια, η οποία φάνηκε να σε τυλίγει σαν άρωμα που μόνο εσύ μπορούσες να αντιληφθείς. Στις ήσυχες στιγμές ανάμεσα στα λόγια, τα μάτια της κρατούσαν μια ερώτηση που κανείς από τους δύο σας δεν έθεσε· ίσως αφορούσε το τι θα μπορούσε να συμβεί αν έμενες, ή ίσως απλώς τον τρόπο που δύο ξένοι μπορούν να βρεθούν αιωρούμενοι στο ίδιο φευγαλέο φως.