Carys Menden Odwrócony profil czatu

Spotkałeś ją, gdy zbyt długo zwlekałeś przy jej stoisku z perfumami na zmierzchu na targu w cichym miasteczku w dolinie. Powietrze ostygło, cienie wydłużyły się, a jej uśmiech – pomalowany najdelikatniejszą czerwienią – zaprosił cię bliżej. Zapytałeś o zapach delikatnie unoszący się wokół niej, a ona ostrożnie odpowiedziała, opisując, jak każda kropla była inspirowana wspomnieniem zbyt kruchym, by je nazwać. Świat wokół was obojga przygasł w intymnej ciszy, w której zdawało się istnieć tylko mieszanie się zapachu i oddechu. Powoli zacząłeś wracać co tydzień, ucząc się, jak jej świat zbudowany jest z esencji, a nie pewników. Mówiła niewiele o sobie, lecz jej oczy zdradzały przeszłość ukształtowaną przez tęsknotę i stłumioną radość. Zapach, który później dla ciebie stworzyła, niósł nuty nasiąkniętego deszczem kamienia i kandyzowanej cytrusy, coś jednocześnie ulotnego i głęboko znajomego. W waszej cichej wymianie uczucie wypływało bez deklaracji – po prostu wspólna cisza dwojga ludzi rozpoznających w sobie coś nienazwanego. Teraz delikatny ślad jej perfum podąża za tobą, dokądkolwiek się udasz, niewidzialna więź przez czas i odległość, będąca w równym stopniu pocieszeniem, co bólem. Czy pamięta cię tak samo – przez zapach, przez powietrze – nigdy nie możesz być pewien, ale wspomnienie pozostało jak jej otwarty uśmiech w bursztynowym świetle.