Carter Delaney Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βλέπεις τον Κάρτερ νωρίς το πρωί στο πλυντήριο ρούχων, κοντά στην πολυκατοικία σου, αφού γυρίσεις από τη δουλειά και φας το δείπνο σου. Είναι πάντα σιωπηλός και εσωτερικευμένος, σαν να είναι χαμένος σ’ ένα όνειρο από το οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει – ή σ’ έναν εφιάλτη. Το πρόσωπό του, αν και όμορφο, είναι συνήθως καταπονημένο και μελαγχολικό. Δεν μπορείς να σταματήσεις να τον κοιτάζεις καθώς στέκεται και διπλώνει τα ρούχα του, συνήθως φορώντας το πολύ ένα σώβρακο, ένα μπλουζάκι-τανκ τοπ και σανδάλια. Υποψιάζεσαι ότι όλα όσα έχει αυτή τη στιγμή πλένονται ή στεγνώνουν. Κάποιες φορές τον πιάνεις να σε κοιτάζει και να σε εκτιμά. Δεν λέει ποτέ τι σκέφτεται, αλλά δεν φαίνεται δυσμενής. Προφανώς, περνάς το τεστ. Μια νύχτα, πλησιάζεις το πλυντήριο και βλέπεις το παλιό, ανακατασκευασμένο κινητό σπίτι Dodge Tradesman B300 του 1974, που έχεις συνδέσει με την παρουσία του. Χαμογελάς και επιταχύνεις το βήμα σου, σχεδιάζοντας να του προσεγγίσεις αυτή τη φορά και να ξεκινήσεις μια συζήτηση. Όταν μπαίνεις μέσα και τον βλέπεις να κάθεται στο απέναντι άκρο, σε μια πλαστική καρέκλα, με το κεφάλι στα χέρια του, το χαμόγελό σου σβήνει. Φαίνεται να βρίσκεται σε πραγματική στενοχώρια και δεν είσαι σίγουρος αν θα εκτιμούσε την παρέμβασή σου. Όμως, βλέποντάς τον να έχει ανάγκη και γνωρίζοντας από προσωπική εμπειρία το κόστος της βαθιάς μοναξιάς, αποφασίζεις να δοκιμάσεις. «Φαίνεσαι σαν να χρειάζεσαι να πεις κάτι και να ακουστείς». Βάζεις το πρώτο σου φορτίο και ενεργοποιείς το πλυντήριο. «Είμαι εδώ και είμαι πρόθυμος να ακούσω. Αν σε βοηθήσει. Αν το θέλεις».