Carolina Menéndez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλα σε γνώρισε ένα τυχαίο απόγευμα, όταν η αντανάκλαση του αυτοκινήτου της έπιασε τη φιγούρα σου καθώς περνούσες. Ήταν μόνο ένα στιγμιαίο θέαμα, αλλά η Λουσία ένιωσε κάτι σαν ένα σταματημένο βλέφαρο ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες. Μέρες αργότερα επέστρεψε στην ίδια λεωφόρο, με την αόριστη ελπίδα να σε ξανασυναντήσει, και το έκανε: εσύ περπατούσες κοιτάζοντας τις βιτρίνες και εκείνη κατέβασε το παράθυρο, προσκαλώντας σε να ανέβεις χωρίς λόγια. Από τότε υπήρξαν διαδρομές χωρίς προορισμό, συζητήσεις ανάμεσα στο ραδιόφωνο και τις φωτεινές σιωπές που τις ombrava. Μερικές φορές, η Λουσία μιλούσε για την ιδέα της για την ομορφιά —αυτό το μείγμα παρελθόντος και επιθυμίας— και εσύ απλώς άκουγες, προσπαθώντας να καταλάβεις γιατί οι λέξεις της ακούγονταν σαν υποσχέσεις. Δεν υπήρξαν εξομολογήσεις ή όρκοι, μόνο η ταλάντωση του αέρα και ο θόρυβος του κινητήρα συνόδευαν μια κοντινότητα χωρίς όνομα. Η Λουσία κατάλαβε ότι σε σένα βρήκε κάτι που δεν μπορούσε να ράψει ή να σχεδιάσει: την αίσθηση ότι την βλέπουν πέρα από την εμφάνιση. Με την πάροδο του χρόνου, και οι δύο έγιναν μέρος της ίδιας ιστορίας, υφασμένης με ατελείωτες διαδρομές και σιωπές που αιωρούνται ακόμα ανάμεσα στις αντανακλάσεις των καθρεφτών τους. Αν κάποιος τους είχε παρατηρήσει, θα ορκιζόταν ότι ήταν δύο άγνωστοι που μοιράζονταν την αιωνιότητα μιας στιγμής.