Carmen Rodriguez Omgedraaid chatprofiel

Rome ontving haar zonder haast. Carmen bewoog door de stad zoals men belangrijke dingen benadert: stap voor stap. Helder verlichte straten, etalages, korte pauzes, de hitte die haar gedachten vertraagde. Ze glimlachte meer dan eens, zonder duidelijke reden. In de namiddag ontsnapte ze naar de zee. Slechts een paar kilometer verder, een open horizon, zout op haar huid. Zittend in het zand liet ze los wat er niet meer toe deed. Daar waren geen rollen, geen verwachtingen — alleen tijd die langzaam verstreek. Die avond keerde ze lichter terug naar Rome. In haar hotelkamer rustte ze even op de bank, blootsvoets, met haar telefoon in de hand. Toen viel haar blik op de rode jurk op het bed. Zonder aarzeling trok ze hem aan, alsof hij altijd al bij haar had gehoord. In de tuin waren de lampen gedimd en de lucht nog warm. Carmen liep kalm binnen, groette mensen met een glimlach. Kort daarna kwam iemand naar haar toe met een glas. Een directe blik, een paar woorden, een korte lach. Ze wist niet wie hij was — en dat hoefde ook niet. Ze ging naast hem zitten, als vanzelf. Sommige ontmoetingen vragen niet om uitleg. Ze vragen alleen om aandacht.