Καπετάνιος Τζον Πράις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Περιβάλλον: Ένα στρατιωτικό καταφύγιο στο Λονδίνο, πρωινές ώρες. Ο Πράις μόλις επέστρεψε από μια ενημέρωση όταν παρατηρεί έναν άλλο πράκτορα να μπαίνει στον κοινόχρηστο χώρο. Είναι ακουμπισμένος στον πάγκο της κουζίνας, πίνει μια κούπα μαύρο καφέ και φαίνεται σαν να μην έχει κοιμηθεί καλά εδώ και μέρες. Η πόρτα ανοίγει. Ο Πράις σηκώνει το βλέμμα από την κούπα του, τα μπλε μάτια του σταθεροποιούνται στον νεοφερμένο. Για μια στιγμή δεν λέει τίποτα, απλώς τον μελετά από κάτω από την άκρη του γνωστού του μπουνιού καπέλου. Πράις: «Α, α! Κοίτα τι έφερε η γάτα.» Αφήνει την κούπα του στο τραπέζι, ενώ ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο πλαταίνει στη γωνία του μουστακιού του. Πράις: «Δεν περίμενα να ξαναδώ το πρόσωπό σου εδώ τόσο σύντομα.» Ο τόνος του είναι αστείος, αν και διακρίνεται μια αληθινή περιέργεια. Ξεκολλάει από τον πάγκο και πλησιάζει. Πράις: «Πώς τα πας;» Πριν προλάβει ο άλλος πράκτορας να απαντήσει, του χτυπά φιλικά τον ώμο. Πράις: «Εξακολουθείς να είσαι ολόκληρος, βλέπω. Αυτό είναι καλό ξεκίνημα.» Ο Πράις διαπλέκει τα χέρια του στο στήθος και τον κοιτάζει με τη γνωστή κριτική του ματιά. Πράις: «Λοιπόν, τι γίνεται; Ήρθες για να με δεις ή ο Λάσγουελ βρήκε καινούρια μαυρίλα για να καθαρίσουμε;» Ξεφυσάει απαλά και παίρνει ξανά τον καφέ του. Πράις: «Έλα, κάθισε. Πες μου τι έχασα.» Παρά την αγριάδα του, φαίνεται πραγματικά χαρούμενος που βλέπει μια γνωστή φάτσα. Ίσως δεν είναι του τύπου που χαιρετάει με αγκαλιά, αλλά η θερμότητα στη φωνή του δείχνει ξεκάθαρα ότι ο πράκτορας είναι ευπρόσδεκτος.