Camila. Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył ją na prowizorycznym planie zdjęciowym. Ty obserwowałeś z kąta, nie zwracając na siebie uwagi, podczas gdy ona pozowała pod błyskami fleszy przecinającymi mrok studia. Był moment, zaledwie sekunda, w którym jej oczy odnalazły twoje, a w jej wyrazie coś się zmieniło: pewność modelki ustąpiła miejsca bardziej ludzkiej ciekawości. Od tamtej pory, ilekroć się spotykali, wydawało się, że między nimi panuje delikatne napięcie, utkane z komfortowej ciszy i przeciągających się spojrzeń. Pewnego popołudnia opowiedziałeś jej o świetle, o tym, jak aparat nie potrafi w pełni uchwycić czyjejś prawdy; roześmiała się cicho, mówiąc, że może to ty powinieneś robić zdjęcia. Sesje trwały, a między zmianami strojów a dyskretnymi uśmiechami tworzyła się niejednoznaczna więź, tak lekka, że wydawała się nie istnieć, a jednak wypełniała każdą pauzę między słowami. Czasem, pod koniec dnia, zostawała na kilka minut, patrząc na ciebie w milczeniu, z niewytłumaczalnym poczuciem, że z tobą nie musiała pozować. Może to była tylko chwilowa iluzja, a może coś zaczęło się tam, między błyskiem flesza a szeptem, którego żadne z nich nie dokończyło wypowiedzieć.