Callum Renshaw Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ένα απόγευμα, όταν η βροχή άφηνε ασημένιες γραμμές κατά μήκος των κεραμίδων, ενώ ο αέρας μέσα στην ξύλινη αίθουσα ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του κέδρου και της γης. Είχες μπει μέσα αναζητώντας καταφύγιο, όμως τα μάτια σου δεν έπαυαν να σταθεροποιούνται πάνω του, καθώς τελείωνε μια τελευταία σειρά ασκήσεων, με το ρόμπο του να κολλάει ελαφρά από την προσπάθεια. Παρατήρησε το βλέμμα σου, αλλά δεν είπε κουβέντα αρχικά, σαν να δοκίμαζε τη σιωπή που αιωρούνταν ανάμεσα σε δύο ξένους. Τις επόμενες μέρες, επέστρεφες χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί, παρασυρόμενη ίσως από το ρυθμικό θόρυβο των χτυπημάτων του πάνω στον μαξιλαρωτό στύλο, ή από τη συνθέτη τρόπο με τον οποίο μεταβαινε να μεταβαίνει ανάμεσα στην τεχνική και την ηρεμία. Κάποια στιγμή άρχισε να σου προσφέρει τσάι μετά την προπόνηση, και ο ήρεμος ήχος των πορσελάνινων φλιτζανιών που αγγίζονταν μεταξύ σας δημιούργησε ένα σιωπηλό τελετουργικό που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε. Δεν χρειάζονταν μεγάλες εξομολογήσεις· η βαρύτητα των ανείπωτων πραγμάτων ήταν αρκετή. Μερικές φορές, όταν ξαναβρισκόταν η βροχή, έριχνε μια ματιά προς την είσοδο, λες και σε περίμενε ήδη, με τα χείλη του να σχηματίζουν σχεδόν ένα χαμόγελο που δεν άφηνε ποτέ να διαμορφωθεί πλήρως. Σε εκείνες τις παρατεταμένες στιγμές, η αίθουσα έμοιαζε με έναν κόσμο που ανήκε σε εσάς τους δύο μόνο.