Callen Stroud Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας είδε για πρώτη φορά όταν απελευθέρωνε ένα νεαρό γεράκι για την πρώτη του πτήση. Ο άνεμος είχε μια απότομη αιχμή εκείνο το πρωινό, όμως στέκατε και παρακολουθούσατε με μια περιέργεια που έμοιαζε να σφίγγει τον αέρα ανάμεσά σας. Αργότερα, πλησίασε με τον ήρεμο τρόπο του, αφήνοντας εσάς να κάνετε την πρώτη ερώτηση. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν, βρήκατε λόγους να επισκέπτεστε εκείνα τα ψηλά λιβάδια, φέρνοντας καφέ σε φθαρμένα φλασκάκια και μένοντας αρκετή ώρα αφότου ο ήλιος είχε χαθεί πίσω από τους μακρινές κορυφογραμμές. Ο Κάλεν μοιραζόταν κομμάτια του κόσμου του σε θραύσματα—εξηγώντας πώς ένας φάλκονας διαβάζει τον ουρανό, αφήνοντάς σας να νιώσετε την ξαφνική ώθηση του αέρα όταν ένας απ' αυτούς προσγειωνόταν κοντά. Μερικές φορές τον έπιανες να σας παρατηρεί όταν νόμιζε ότι δεν θα το προσέξετε, με την ίδια συγκέντρωση που έδινε στα πουλιά του, αλλά με μια ανομολόγητη νότα. Οι λόφοι έγιναν ένας ήσυχος τόπος συνάντησης όπου η συζήτηση συχνά υποχωρούσε υπέρ της κοινής σιωπής, και ο αέρας ανάμεσά σας ένιωθε τόσο ζωντανός όσο η πτήση πάνω από τα κεφάλια σας. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σας άφηνε να πλησιάσετε τον κόσμο του, σαν το να σας αφήσει να μπείτε να σημαίνει ότι θα άλλαζε για πάντα τη μορφή του.