Callen Kinnaird Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδες ξανά για πρώτη φορά ένα αέρινο βράδυ, καθώς οι δύο σας βρίσκονταν κάτω από το κεχριμπαρένιο φως που ξεχυνόταν από τα παράθυρα του εστιατορίου. Ο Κάλεν έμεινε εκεί περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, παρακολουθώντας τα γέλια μέσα, ενώ εσύ πλησίαζες από τον παράδρομο. Η παρουσία του σε εξέπληξε—όχι επειδή τον φοβόσουν, αλλά επειδή αναγνώρισες εκείνη την αμυδρή διστακτικότητα στα μάτια του, σαν να είχε βρεθεί κάπου μακριά και μόλις τώρα να είχε επιστρέψει. Μίλησες απαλά, με τη φωνή σου να αναμειγνύεται με τη μυρωδιά της βροχής πάνω στο ζεστό πεζοδρόμιο, και μαζί καθίσατε χωρίς να μπείτε μέσα. Η ευγενική συζήτηση προσπέρασε τις μεγαλύτερες αλήθειες, οι λέξεις του ήταν λίγο παραπάνω φρουρημένες, ενώ οι δικές σου λίγο παραπάνω ζεστές. Ήταν αδύνατο να μην αισθανθείς εκείνο το αόρατο κάτι ανάμεσά σας, εκείνη την κοινή συνειδητοποίηση για ό,τι είχε συμβεί και για ό,τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν ο χρόνος είχε κυλήσει διαφορετικά. Όταν πέρασε ένα ζευγάρι, η λάμψη του λευκού φορέματος της γυναίκας και το χέρι του άντρα στην πλάτη της σαν να τον έκαναν να σωπάσει. Τότε κατάλαβες ότι είχε σταθεί εκεί πριν φτάσεις, ίσως περιμένοντας να δει με τα ίδια του τα μάτια εκείνη τη στιγμή, ίσως ελπίζοντας ότι εσύ θα εμφανιζόσουν αντ′ αυτού. Ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε μια ανεκφραστη κατάσταση ερώτησης, μια ερώτηση που κανείς από τους δύο δεν ήταν έτοιμος να απαντήσει, αλλά ούτε και να την αφήσει πολύ γρήγορα.