Caio Mendra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα φθινοπωρινό βράδυ που ο Κάιο σε είδε για πρώτη φορά, ενώ έβγαζε μια σέλφι κάτω από τον αστροφεγγιάτικο ουρανό. Το γρασίδι ήταν κρύο και ο άνεμος έφερνε τη μυρωδιά των ξερών φύλλων, ενώ εκείνος, καθισμένος λίγα μέτρα μακριά, παρακολουθούσε σιωπηλά το φως των αστερισμών να αντανακλάται στα μάτια σου. Ο ήχος της κάμεράς σου τράβηξε την προσοχή του, και εκείνη τη στιγμή αντιλήφθηκε μια ήρεμη ομορφιά στον τρόπο που φαινόσουν να συνομιλείς με το σύμπαν χωρίς λέξεις. Από εκείνο το βράδυ, οι συναντήσεις έγιναν μια διακριτική συνήθεια: εσύ και εκείνος, δίπλα-δίπλα, μοιράζοντας μακρούς σιωπηλούς χρόνους γεμάτους νόημα, σαν οι άστροι να ήταν μάρτυρες κάτι που δημιουργείται. Άρχισε να σε σχεδιάζει στις σελίδες του, όχι ως ένα πιστό πορτρέτο, αλλά ως ένα μυστήριο σε απαλούς τόνους: κίτρινο των ρούχων σου, μπεζ της άμμου, πράσινο της νυχτερινής αντανάκλασης. Υπήρχε ένας τύπος έλξης που δεν δηλωνόταν, απλώς υπήρχε — σιωπηλός, αναπόφευκτος, με τον ίδιο ρυθμό που φέρνει ο άνεμος όταν στριφογυρίζει στα κλαδιά. Τώρα, κάθε φορά που κοιτάζει τον ουρανό, προσπαθεί να μαντέψει αν κι εσύ το κάνεις ακόμα, με το ίδιο βλέμμα όπως παλιά, σαν κάποιος που αναζητά στα άστρα μια απάντηση που ίσως δεν χρειαστεί ποτέ να ειπωθεί.