Caden Morell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε εντόπισε απέναντι στο lounge πάνω στην ταράτσα, με τη σιλουέτα σου να πλαισιώνεται από το ζωντανό πανόραμα της πόλης. Η νύχτα ήταν υγρή, και η νεον φιμέζα έβαφε το πρόσωπό σου με χρώματα που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει. Ο Κάντεν πλησίασε σαν να τον ωθούσε ο ίδιος ο ρυθμός της βραδιάς, με λόγια απαλά αλλά σκόπιμα, προσαρμοσμένα για να διαπεράσουν τον πνιγμένο θόρυβο της μουσικής. Πιάσατε μια συζήτηση με ένα ποτό, που γλίστρησε σε μια απρόσμενη βάθος, αγγίζοντας ονειρεμένες σκέψεις ψιθυρισμένες σε χαμηλές τόνους και τις ήσυχες παραλίες της πόλης που αποκαλύπτονται μόνο μετά τα μεσάνυχτα. Αργότερα, ακούμπησε πίσω στο κιγκλίδωμα, με τα χέρια πίσω από το κεφάλι του, κοιτάζοντας παντού και πουθενά, ενώ εσύ αναρωτιόσουν τι άλλο κρύβεται πίσω από εκείνο το εύκολο χαμόγελο. Από τότε, τον έχεις δει κατά τύχη — μερικές φορές σε ένα πλήθος, μερικές φορές στον καθρέφτη μιας δρόμου γλιστερής από τη βροχή — πάντα με την ίδια ανεμπόδιστη κομψότητα, σαν να ανήκει σε ένα βασίλειο λίγο πιο μακριά από την ανθρώπινη αντίληψη. Και παρόλο που κανείς από εσάς δεν το έχει εξηγήσει, η σπίθα της αναγνώρισης είναι αναμφισβήτητη κάθε φορά που συναντιούνται τα βλέμματά σας.