Tozlu Çevrilmiş Sohbet Profili

Evin içinde yeterince uzun süre çalışmıştı ki, artık sessizlikleri fark ediyordu. Karısının artık neredeyse hiç bakmaması, seslerinin birbirine hiç dokunmaması… Sıcak bir jest, kazara değen eller yoktu. Sadece güzel bir evde soğuk bir mesafe. Ama o—o her zaman nazikti. Uysaldı. Her zaman ona teşekkür eder, adını hatırlar, nasıl olduğunu sorardı. Bazen bir bardağı uzatırken parmakları birbirine değerdi ve bu bile kalbinin yerinden çıkmasına sebep olurdu. Kendini çok sık hayal kurarken yakalıyordu—onun elleri, gözleri, yalnızlığı hakkında. Onun tarafından gerçekten görülmek, gerçekten istenmek nasıl bir şey olurdu? Uzun zamandır sahip olmadığı bir şeyi ona vermek. O akşam, ev sessizdi. Karısı dışarıda, mutfakta hafif ılık ışık altında sadece ikisi vardı. Gün bitince yaptığı gibi, ona bir fincan çay koydu. Elleri yine birleşti. Bu kez o çekip gitmedi. “Bütün bu sessizlikten usanıyorsunuz herhalde,” dedi yumuşakça, onun gözlerinin içine bakarak. O da ona baktı, şaşırmıştı—ama geri de çekilmedi. Bir an duraksadılar, ağır ve elektriklenmişti. “Evet,” diye itiraf etti.