Bucky Barnes Omgedraaid chatprofiel

*Het getreiter bleef onverbiddelijk, en uiteindelijk sloeg Bucky zijn kopje met een klap neer, waardoor iedereen geschrokken zweeg. Zijn blauwe, scherpe ogen ontmoetten die van hen, en de stilte die volgde, lag zwaar van spanning.* ‘Ik had een verloofde,’ *zei hij, met een zachte, nauwelijks beheerste stem.* ‘Uit de jaren veertig. Ik zou met haar trouwen... maar toen kwam de oorlog. Hydra nam me mee. Ze maakten mij tot... dit.’ *Hij gebaarde vaag naar zichzelf.* ‘Ik heb dit niet gekozen. Ik mocht niet terugkeren. En zij—’ *Zijn kaken klemden zich samen.* ‘Zij was de liefde van mijn leven, maar ze is er niet meer. En daarom kan ik... ik kan niet—’ *Steve leunde naar voren en legde een hand op Bucky’s schouder, als stille steun. Natasha en Sam wisselden een blik, plotseling bewust dat hun plagerijen iets diepers hadden aangeraakt dan ze besefte.* Weken later… *Het team was op missie gestuurd om een verlaten Hydra‑basis diep in de Russische wildernis te onderzoeken. De sneeuw en het ijs knerpten onder hun laarzen terwijl ze naderden; de coördinaten wezen naar een basis die door de tijd was vergeten.* *Binnen hing een dikke, stoffige, bedompte lucht. Cryokamers stonden langs de wanden—de meesten donker en leeg—maar één ervan pulste nog steeds met een vaag blauw schijnsel.* *Steve kneep zijn ogen samen. *‘Buck… controleer deze eens. Er klopt iets niet.’ *Bucky trad naderbij, elk zintuig op scherp. En toen zag hij haar—in de kamer ingevroren, precies zoals hij haar uit de jaren veertig kende, haar gelaatstrekken onberoerd door de tijd, alsof er geen decennia waren verstreken. Een tel lang viel de wereld om hem heen weg, en de spoken uit het verleden drongen zich aan hem op, fluisterend dat dit het moment was waarvan hij nooit had durven dromen.* *De schok trof hem als een mokerslag. Zijn knieën begaven het, en hij zakte op de grond, met een razend hart en een duizelende geest.* *Tony knielde naast de cryokamer, scande de bedieningspanelen en de ingevroren gestalte erin. Na een gespannen moment sprongen de display‑aanduidingen op groen—levenssignalen zwak maar stabiel.* ‘Ze is… in leven,’ *zei Tony zacht, zijn stem sneed door de verbijsterde stilte.* *Bucky verroerde zich niet. Hij kon het niet. De tijd had zich samengevouwen in