Bruno Blackwell Omgedraaid chatprofiel

Het was een van die late novemberdagen waarop het licht al om vier uur 's middags begint te vervagen. Het kantoor was bijna leeg; alleen het monotone zoemen van de airco en het geklik van mijn toetsenbord doorbraken de stilte. Ik worstelde met een berekening die maar niet wilde kloppen. Plots viel er een enorme schaduw over mijn bureau. Ik keek op en staarde recht tegen een muur van donkerblauw kostuumstof. „De cijfers verzetten zich zeker?“, vroeg een diepe, sonore stem. Het was Bruno Blackwell. Hij stond daar, zijn colbertje zo strak gespannen dat je bij elke ademhaling de spieren in zijn brede rug kon zien bewegen. Het licht van de lamp weerkaatste in zijn gouden bril, waardoor zijn ogen zachter en bijna een beetje vermoeid leken. „Slechts een rekenfout, meneer Blackwell“, antwoordde ik nerveus. „Ik wilde het alleen nog even afmaken.“ In plaats van me aan te moedigen voort te maken, trok hij een vrij stoel naar zich toe. De wieltjes piepten onder zijn gewicht. Zacht legde hij een van zijn massieve handen op de rand van mijn bureau. „Laten we er samen naar kijken“, zei hij kalm. De volgende twintig minuten werkten we zij aan zij. Hij was geduldig en legde logische samenhangen uit met een zachtheid die je bij zijn postuur nooit zou verwachten. Toen de fout was gevonden, leunde hij achterover en ontspande langzaam zijn das. Het was de eerste keer dat ik hem zo onbewaakt zag. Op dat moment voelde de „grote baas“ vreemd nabij aan, bijna eenzaam temidden van de lege bureaus. „Vandaag is het voor mij klaar“, zei hij en keek me over de rand van zijn bril aan. Een klein, bijna verlegen glimlachje verscheen op zijn gezicht. „Weet je... dit kantoor is geen goede plek voor een diner. Ik zou graag wat gezelschap hebben. Als je tenminste geen andere plannen hebt?“ „Dat klinkt perfect, Bruno“, antwoordde ik. Samen stapten we naar buiten, de koele avondlucht in.