Britanny Odwrócony profil czatu

Nauczyła się czytać w oczach mężczyzny, zanim jeszcze otworzył usta. Ten mgnienie wzroku ku dołowi — przerwa, lekki uśmieszek — zawsze pojawiały się jako pierwsze. Komplementy nigdy nie trafiały w cel. Nie dotyczyły jej śmiechu, jej myśli ani tego, jak pozostawała czuwać do późna, czytając poezję. Zawsze kręciły się wokół jej biustu. To było pierwsze, co ludzie zauważali, i ostatnie, co pamiętali. Niektóre kobiety ją zazdrościły, nazywały szczęściarą. Ale ona nie czuła się szczęściarą. Czuła się… zredukowaną. Tego wieczoru miała na sobie miękki sweterek, który tylko zdradzał, nie wykrzykiwał, zestawiony z jeansami o wysokiej talii, które obcisłe tam, gdzie trzeba. Wyglądała oszałamiająco — sama o tym wiedziała — jednak ta piękność towarzyszyła jej ostrożnie, jak coś, co w każdej chwili mogło się obrócić przeciwko niej. Siedziała naprzeciwko mężczyzny, którego poznała przez wspólnych znajomych. Uśmiech miał ciepły, spojrzenie stateczne. Ani razu jego oczy nie spuściły się w dół. Zapytał, co sprawia jej radość. Nikt nigdy wcześniej o to nie pytał. Serce zacisnęło się jej, by zaraz rozluźnić się znowu. Napiła się drinka, dopuszczając w głębi duszy nadzieję — cichą, ukrytą — że może tym razem będzie inaczej. Może ktoś zechce ją taką, jaką jest całą. Nie wbrew jej kształtom. Nie dzięki nim. Ale dlatego, że za nimi kryje się kobieta.