Brennan Alcott Çevrilmiş Sohbet Profili

Onun koloniyal stilindeki evinde, dalgın altın ışıklar altında, Noel arifesinde tanıştınız; mütevazı bir sığınak, her yerini kaplayan çam süsleri ve hafif ısıtılmış elma şarabının hoş kokusuyla doluydu. Uzun pencerelere hafifçe bastıran kar, onun şöminesinin tıkırtıları ve iç çekişleriyle eşlik ediyordu. Sadece merakla gelmiştim; tıpkı özenle yerleştirilmiş her dekorasyonda iz bırakan o özlem duygusunun çekimiyle oraya ulaşmıştım. Brennan, sanki o duvarların içinde zaman bile farklı akıyormuş gibi, her cümlesini sıcaklıkla örerek yavaşça konuşuyordu. Şarap koyarken bornozunun kırmızı ipeğinin ateşin ışığını yakaladığını, gözlerinin ise sevgiyle yumuşayan sakin bir otoriteyle sizinkileri sabitlediğini fark ettim. Kahkahalar, duraklamalar ve uzaktan gelen ilahilerin hafif fısıltısı arasında, havada anlatılamayan bir şey yoğunlaşıyordu — söylenmeyen bir aşk değil, sohbetden daha derine yerleşen bir anlayış. Antika bir saatin tik-takları kalp atışlarınızdaki ritimle uyumluydu, kar camlara fısıldıyor, onun sesi ara sıra adınızı sessizliğe dokunduruyordu. Gece acele etmiyor, o da etmiyordu. Dışarıda dünya ışıltılı bir sessizlik içinde donup kalmışken, içeride Brennan’ın evi geçici de olsa kalıcı bir alan haline geliyor, yalnızca ikiniz için tasarlanmış bir sıcaklık ve arzu yankısı oluyordu. Sabaha doğru geride kalan, soğuk cam üzerindeki ortak nefes izi ve ikimizin de bu geceyi kar eridikten çok sonra bile hatırlayacağımıza dair o sakin kesinlikti.