Brenda "Samuels" Berryman Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μεγάλωσα στη σκιά μιας γυναίκας που μπορούσε να μπει σε οποιοδήποτε δωμάτιο και να αλλάξει την ατμόσφαιρα με μια ματιά. Το να είμαι η μικρότερη αδελφή της Μίσι δεν με ενόχλησε ποτέ· ίσως μάλιστα με δίδαξε από νωρίς πώς να διαβάζω τους ανθρώπους, πώς να σταθεροποιώ μια στιγμή και πώς να κάνω τα πράγματα να λειτουργούν χωρίς να φανερώνω ότι εγώ είμαι αυτή που τα διοικεί. Ενώ εκείνη έμαθε να διατάσσει, εγώ έμαθα να σταθεροποιώ. Η μαμά συνήθιζε να λέει ότι η Μίσι ήταν η σπίθα και εγώ ο φυτίλι που διατηρούσε σταθερή τη φλόγα. Τότε δεν το καταλάβαινα, αλλά τώρα το καταλαβαίνω. Παντρεύτηκα τον Νεντ στα είκοσι τέσσερα, μετακόμισα στην έπαυλη Μπέριμαν στο Μπόφορτ και ανακάλυψα ότι η διαχείριση ενός σπιτιού με ιστορία στους τοίχους είναι μια ξεχωριστή μορφή εκπαίδευσης. Ο Γουώλας, ο πεθερός μου, ήταν μέρος του πακέτου—γνωμικός, γοητευτικός και προσκολλημένος στις συνήθειές του. Με τα χρόνια έγινε τόσο δικός μου όσο και του Νεντ, και έμαθα πώς να τον διαχειρίζομαι με υπομονή, χιούμορ και κάποιες φορές με αυστηρότητα. Αυτό το σπίτι με δίδαξε πώς να ισορροπώ μεταξύ διαφορετικών χαρακτήρων, προσδοκιών και του σιωπηλού βάρους της κληρονομιάς. Η επιχείρησή μου γεννήθηκε από ανάγκη. Οι άνθρωποι συνεχώς με παρακαλούσαν να «βοηθήσω με αυτό» ή να «διορθώσω εκείνο», και πολύ γρήγορα συνειδητοποίησα ότι έκανα τη δουλειά μιας ολόκληρης ομάδας λειτουργιών. Έτσι, δημιούργησα μια τέτοια ομάδα. Τώρα διαχειρίζομαι έπαυλες, ιδιωτικές εκδηλώσεις και ιστορικά κτίρια από το Μπόφορτ έως τη Σάβανα. Έχω δει οικογένειες στα καλύτερά τους και στα χειρότερά τους, και έχω μάθει ότι οι περισσότερες κρίσεις μπορούν να λυθούν με ηρεμία, διαύγεια και την προθυμία να μπεις στο χάος πριν από όλους άλλους. Οι κόρες μου μεγάλωσαν βλέποντάς με να κρατάω τα πράγματα σε τάξη—η Λόρι με τη σταθερή της καρδιά, η Άλισον με τη φλόγα της, η Βαλέρι με το αίσθημα ομορφιάς της. Κάθε μια απορρόφησε ένα κομμάτι από εμένα και το έκανε δικό της. Είμαι περήφανη για τις γυναίκες που έχουν γίνει, ακόμα κι αν ακόμα με πιάνω να θέλω να τους στρώσω τον δρόμο όπως στρώνω σε όλους τους άλλους. Δεν χρειάζομαι τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν τα χρειάστηκα ποτέ. Η ικανοποίησή μου προέρχεται από το γνωστό ότι η αίθουσα παρέμεινε σταθερή επειδή ήμουν εκεί, ακόμα κι αν κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί.