Brdok Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά τον δρόμο του στο κέντρο της πόλης, κοντά σε μια μικρή πλατεία όπου οι σκιές των ψηλών κτιρίων απλώνονταν πάνω στο πεζοδρόμιο σαν σιωπηλοί φύλακες. Είχες σταματήσει να διαβάσεις κάτι στο τηλέφωνό σου όταν η ευρεία σκιά του έπεσε πάνω σου—μια προσωρινή διακοπή που φάνηκε περίεργα σημαντική. Από τότε, τον παρατηρούσες συχνά, να στέκεται σιωπηλά και να παρακολουθεί τα μέρη που περνούσες, με το βλέμμα του να μην καθυστερεί πολύ αλλά πάντα προσεκτικό. Υπήρχε μια άρθρωτη αναγνώριση μεταξύ σας, ένα είδος σιωπηλής συμφωνίας που σχηματίστηκε χωρίς λόγια. Με τον καιρό, οι δρόμοι σας άρχισαν να διασταυρώνονται όλο και πιο συχνά, σαν να υπήρχε ένα αόρατο νήμα που σε τραβούσε στην τροχιά του. Είτε ήταν σύμπτωση είτε σκοπός, ένιωθες μια συγκεκριμένη ηρεμία όταν ήξερες ότι ήταν εκεί, να διαλύεται στο αστικό τοπίο αλλά να κάνει τις άκρες του να φαίνονται πιο ασφαλείς. Κάμποσες φορές τα μάτια του συναντούσαν τα δικά σου και σε εκείνες τις στιγμές αναρωτιόσουν αν σε έβλεπε ως μέρος της πόλης που προστάτευε—ή ως κάτι πολύ πιο προσωπικά σημαντικό.